سايت امروز
  براي آنکه به طریق خود ایمان داشته باشیم ، لازم نیست ثابت کنيم که طریق دیگران نادرست است . کسی که چنین می پندارد ، به گامهای خود نیز ایمان ندارد . (پائولو کوئلیو)

اخبار روز | تا انتخابات | اخبار دانشگاه  

معرفي سايت
پایگاه خبری ستاد انتخاباتی دکتر مصطفی معین

دربرابرباد...وبلاگ طرفداران دکتر معین

وبلاگ شخصی دکتر معین

روزنامه اقبال

وبلاگ گروهی جمعی از زنان اصلاح طلب

سایت یار دبستانی

مقالات

 بى پرده با اصلاح طلبان


 از «ته دره» تا قله «سهم خواهی»


 روشنفکر سیاستمدار؟!


 ارتباط تنگاتنگ !


 يادي از دكتر شريعتي و يك نامه


 گام هاى يك مجتهد در راه حقوق بشر؛ درباره رساله حقوق آيت الله منتظرى


 از «گوني» تا «كيسه»


 تقصير به گردن كيست؟


 منطقه آزاد اروند


 نهضت ثبت نام


 انتخابات و درس هايی از کربلا!


 وظيفه تازه عدالتخواهان


 مائده‌هاي زميني


 انتقاد شديد هاشمی شاهرودی از دستگاه تحت امر خود، چرا؟


 تأملي بر شكوه‌هاي رئيس قوه قضائيه


 دو تجربه، دو احساس


 گزارش تکان دهنده قوه قضائیه


 هردم از اين باغ بری مي رسد


 هزینه بالای سیاست در ایران


 ممنوعیت


 آزادی انتخابات، بدون انتخاب آزاد؟


 دود سفيد، سياه... سرخ


 موانع مشاركت اجتماعي زنان


 معلمان دموكراسي


 بازخواني پرونده «كنفرانس برلين»


 «نقد دولت» و صداقت خاتمی


 زبان سرخ و سر سبز


 خواب خوش آقاي شهردار!


 نهادهای انتصابی، اصلی ترین مانع تحقق آزادی مطبوعات هستند


 تا كي بايد هزينه مرگ بر آمريكا را پرداخت كنيم؟


 يك باره ولي فقيه،" كشف كردني و نصب كردني" توسط خدا شد


 جرايم مطبوعاتي خلاقيت روزنامه‌نگاران را محدود كرده است


 مطالبه‌ آزادي انتخابات از مطالبات تاريخي ملت ايران است


 استراتژي‌هاي انتخاباتي از دیدگاه بازرگان و مزروعي


 محو رابطه‌ي خدايگاني و بندگي ميان اربابان قدرت با مردم، هدف اصلاح‌طلبان است


تريبون

 فوکو و تاريخ نگاري جنسيتي(متن سخنراني ژانت آفاري در دانشگاه الزهرا)


 عذرنامه


 تا تیغ قلم بر تن اشباح نشیند، «گنجی» ننشیند


 نامه سرگشاده اصلاح طلبان کرد به نامزدهای ریاست جمهوری درباره مطالبات کردها


 اونقه... اونقه...!


 پيام احسان نراقي: سزاوار نيست جوانان در اين انتخابات بي تفاوت باشند


 تجربه هشت سال گذشته


 زهرا اشراقی : قوانين موجود ، قانون الهي نيست كه بگوييم نمي‌توان آن را تغيير داد.


 مجيد تولايي : جامعه‌اى مبتنى بر قوانين دمكراتيك و حقوق بشر مى‌خواهيم


 چه بايد پاسخش مي دادم


 متن کامل سخنراني مهندس سحابي در حسينيه ارشاد


 الگويى براى عمل


 

 جستجو در سايت خبري امروز :
 

   

 کد خبر : 19061384/02/18 - 16:13:48 P.M

 بى پرده با اصلاح طلبانPrint This Page!!!

  نويسنده : خشايار ديهيمى
 (از همين نويسنده)


شرق:از راى ۹۹ درصدى در رفراندوم سال ۵۸ تا راى ۶۵/۵۰ درصدى در انتخابات دوره ششم رياست جمهورى فاصله زيادى پيموده شد. اين اختلاف ۴۹ درصدى آرا فقط از يك چيز حكايت داشت: سير فاصله قدرت از مردم. سياستمداران روز به روز از مردم بيشتر فاصله گرفتند و مردم را، «شهروند درجه دوم» و «لايعلمون» به حساب آوردند. مردم وعلى الخصوص روشنفكران و نخبگان دلشان از توهين ها و تحقيرها، از نابرابرى ها، و از نداشتن حق برابر شهروندى، حق تصميم گيرى و دخالت در سرنوشت خود خون بود و به جان آمده بودند. دوم خرداد كه «حماسه» ناميده شد، حاصل فوران اين نارضايتى بود. خاتمى با حرف هاى نرمتر، با چهره «خودى تر با مردم» و على الخصوص با شعار «ايران براى همه ايرانيان» توانست تا حدودى ريشه نارضايتى ها را برملا كند و آن راى خيره كننده را از مردم بگيرد. اين راى خيره كننده حاصل اجماع نخبگانى بود كه راى دادن به خاتمى را راه مسالمت آميز پايان دادن به وضعيت آن ساليان تشخيص داده بودند. به خاتمى اعتماد شد، به اصلاح طلبان اعتماد شد به شعار «ايران براى همه ايرانيان» اميد هاى بسيار بسته شد. آنچه خاتمى و اصلاح طلبان مى گفتند فى نفسه حرف تازه اى نبود. سخن «جامعه مدنى»، «كرامت انسانى»، «حقوق شهروندى» و خلاصه «ايران براى همه ايرانيان» در حرف هاى روشنفكران و نخبگان هم بود، اما مجالى براى بروز جدى نمى يافت. آنچه تازه بود و اين حرف ها را تبديل به گفتمان مسلط جامعه كرد، طرح اين حرف ها و سخنان و شعار ها از جانب «حكومتيان» بود، حكومتيانى كه سال ها بود سياست را در اختيار خود داشتند و نگاهى متوليانه به مردم داشتند و سياست و سرنوشت كشور و ملت را در محافل خود رقم مى زدند و هيچ صداى ديگرى را هم برنمى تابيدند. اصلاح طلبان (بى آنكه بخواهيم از قدر خدمات و زحماتشان بكاهيم) به غلط همه تحولات هشت ساله را به حساب خود واريز مى كنند.
اگر آنها توانستند گفتمان اصلاحات را غالب كنند و به نام خود تمام كنند، به دليل برخوردارى شان از «رانت» سياسى در جمهورى اسلامى بود و بى مدد همگانى هم باز نمى توانستند اين گفتمان را غالب كنند (دليلش آن راى خيره كننده به خاتمى كه به اعتراف خودشان خوابش را هم نمى ديدند). اما آنها تازه در اين هشت سال اندكى از مزه آنچه را كه سال هاى سال بر سر «غيرخودى ها» آمده بود چشيدند، چون خودشان هم اندكى «غيرخودى» شدند. خاتمى در مقام رياست جمهورى با همه امكاناتش از هر نه روز يك بحران به فغان آمد؛ ما «غير خودى ها»ى قديمى چه بايد مى گفتيم و كجا بايد مى گفتيم كه بيست و چهار ساعت شبانه روزمان مملو از بحران بود. در مقام دفاع از عملكرد «غيرخودى ها» نيستم (چه نقد بسيار بر ما غيرخودى ها هم وارد است و به موقع اش مطرح خواهم كرد) اما انصافاً در «حماسه» دوم خرداد، اين «غيرخودى ها» نجابت و درايت نشان دادند و سهم شان در اين «حماسه» هيچ كمتر از اصلاح طلبان درون حكومت نبود. اينها را مى گويم چون اخيراً اصلاح طلبان در مقام پاسخگويى به نقد ها بر عملكردشان (دقت كنيد، مى گويم «نقد» و نمى گويم «نفى») از زحماتشان مى گويند و مى خواهند «منت» بر سر ما بگذارند و از ما بازخواست مى كنند كه شما چه كرديد (يعنى ما محرومان از حقوق ابتدايى مان). زهى انصاف! در دوم خرداد، در هجده اسفند، و در هجده خرداد در واقع با راى هايى كه داده شد (كه با راى هاى پيشين تفاوت داشت) پيمانى منعقد شد، پيمانى براى همراهى و همگامى در راه شعار هايى كه مطرح شده بود على الخصوص شعار «ايران براى همه ايرانيان». اما در عمل كار به گونه اى پيش رفت كه زمانى فرا رسيد كه از نظر «ما» (ما كه غيرخودى هاى بيرون از دايره حكومت، اصلاح طلب، و خواهان راه هاى مسالمت آميز) اين پيمان شكسته شد. معلوم شد كه تعبير ها با تعبير اصلاح طلبانى از شعار «ايران براى همه ايرانيان» تفاوت دارد. ما از آن حق برابر را مراد مى كرديم، حق برابر براى مشاركت در سياست اما آنها فقط «خودى» و «غيرخودى شان» كم رنگ تر شده بود، نه آنكه واقعاً از ميان برخيزد. سال ها بود كه ما حكم محكوميت گرفته بوديم، به مجازات سنگين محكوم شده بوديم و دوستان چانه مى زدند تا برايمان «تخفيف» بگيرند. شتاب نكرديم، صبر كرديم، چانه زنى ها را دنبال كرديم، اميدوار مانديم تا بلكه تبرئه شويم. اما دوستان «معامله» كردند و اعتماد از ميان برخاست و اصلاح طلبان ندانستند كه سودا كردن اين اعتماد با «مصلحت ها» (مصلحت هايى كه البته فقط از نظر خودشان «مصلحت» بود و ما آن را «مصلحت» نمى دانستيم) سوداى پرزيانى است.
به هر روى قصد نفى كردن و اتهام زدن نداريم، فقط مى خواهيم نقد كنيم تا ببينيم امروز در كجا ايستاده ايم و چرا موقعيت امروز به قول خود اصلاح طلبان موقعيت «خوف و رجاء» شده است و راه برون رفت چيست. چرا مردم ديگر «اعتماد» ندارند و باور نمى كنند و آيا مى توان اعتماد را بازگرداند؟اصلاح طلبان به غلط فكر مى كنند اين بى اعتمادى ريشه در مشكل «برنامه» دارد و تفاوتشان با آن «ديگران» (همه آن «ديگران») در «برنامه» شان است و بنابراين دائماً سعى مى كنند برنامه هاى بهتر و جذاب تر بنويسند و «برنامه» شان را تبليغ مى كنند. البته برنامه مهم است و بسيار هم مهم است. اما الان گره كور بى اعتمادى ربطى به برنامه ندارد. آنچه مهم است نشان دادن قابليت اعتماد است تا برنامه ها را باور كنيم. ما (ما غيرخودى هايى كه طرفدار اصلاحات هستيم و مسالمت جو و همچنان اميدوار) به آن «ديگران» اعتماد نداريم و هر قدر هم حرف هاى خوب بزنند و وعده هاى شيرين بدهند، آنها امتحانشان را كاملاً پس داده اند. ما مى دانيم كه براى آن «ديگران» الى الابد «غيرخودى» هستيم و فقط وقتى اوضاع قمر در عقرب مى شود ياد ما مى افتند و راى مان را مى خواهند، آن هم نه به اين دليل كه براى «انتخاب شدن» ارزشى قائلند، چون نشان داده اند كه خودشان را برتر از راى ما مى دانند. راى ما را مى خواهند تا از اين هنگامه اى كه در شرايط خاص داخلى و خارجى پيش آمده است گليم شان را از آب بكشند.اما شما اصلاح طلبان هم امتحان هايى پس داده ايد. انصاف داشته باشيم از برخى سربلند بيرون آمده ايد و از برخى نه (و دقت كنيد كه منظورم امتحان هاى اخلاقى است كه پايه و مايه اعتماد است. و باز تاكيد كنم منظورم از اخلاق در اينجا اخلاق سياسى است و نه اخلاق فردى). به همين دليل نمى شود شما را هم به همان چوب راند. اما اگر مى خواهيد همچنان حساب تان از آن «ديگران» جدا باشد بايد بدانيد حرف هاى خوب، شعار هاى خوب، و وعده هاى شيرين كافى نيست. حتى ترساندن مردم از آن وضع «بدتر» هم ديگر كافى نيست. علاجى ديگر بايد. اعتماد ما به شما از ميان نرفته است، سست شده است و در صداقت سياسى شما شك كرده ايم. فكر مى كنيم حرفمان را درست نفهميده ايد و به نقدهايمان جواب هاى بى ربط مى دهيد و از زير سئوال هاى واقعى در مى رويد و حرف هايتان از جنس حرف واقعى نيست. نقد ما امروز متوجه عملى نشدن پروژه هاى عملى اصلاحات نيست. آن نقد در مجال ديگر مى تواند عرضه شود و ربطى به اين «بى اعتمادى» فعلى ندارد. نقد امروز ما نقدى اخلاقى است. شما (به هر دليل) پيمان شكنى كرديد، على الخصوص در ماجراى مجلس هفتم. عذرها و بهانه هاتان هم از نظر ما موجه نيست. قانع نشده ايم و معتقديم ريشه برخى خطاهاى سياسى شما در نگاه غلط تان به سياست و درك نادرست تان از دموكراسى است. به نظر ما شما هنوز به طور كامل از بند «خودى» و «غيرخودى» رها نشده ايد. نمى خواهيم عذرخواهى كنيد. نمى خواهيم اعتراف كنيد. فقط مى خواهيم علت «بى اعتمادى» و «ترديد» ما را درست بفهميد، مى گوييد شما هم مانيفست تان را بدهيد. ما مانيفستى نداريم. فعلاً زمان مانيفست دادن نيست. يك خواست مقدماتى ساده داريم كه شرط اعتماد ما به شماست و فقط همين را «يك گام به پيش اصلاحات» مى دانيم. ما ديگر تخفيف در مجازاتمان نمى خواهيم. نمى خواهيم برايمان چانه بزنيد (مثلاً مثل آقاى كروبى كه وعده مى دهند براى اعتراض به ردصلاحيت هاى بى دليل باز هم نامه خواهند نوشت. او لابد بعد هم باز در انتخابات شركت خواهد كرد و ما هم بايد خوشحال و راضى به ايشان راى بدهيم!» ما خودمان را بيگناه مى دانيم و حتى مظلوم. ما تبرئه ايم. ما حقوق شهروندى برابر مى خواهيم. ما هم در سياست امكان بازى مى خواهيم. ما مى خواهيم باور كنيد كه به اندازه شما در اين مملكت سهم داريم. ما ديگر نمى خواهيم فقط تماشاچى و راى دهنده شما باشيم. ما هم مى خواهيم بازيگر صحنه اى باشيم كه در آن سرنوشت ما رقم مى خورد. ما هم امنيت مى خواهيم. ما حاضريم با شما «ائتلاف» كنيم، اما ديگر حاضر نيستيم فقط زائده شما باشيم. اين شما هستيد كه حالا بين ائتلاف و مصالحه با آن «ديگران» و ائتلاف با ما بايد يكى را انتخاب كنيد. به سئوال هاى ما جواب هاى صريح بدهيد. با كدام «غيرخودى هاى قديمى» درباره كابينه تان مشورت كرده ايد؟ چه سهمى به اين «غيرخودى ها» در دولت تان خواهيد داد؟ كابينه آقاى خاتمى كابينه «همه ايرانيان» نبود. كابينه «شايسته سالارى» نبود. در آن كابينه ها از اقليت ها و زن و دگرانديش و... خبرى نبود (حتى زمانى كه مجلس ششم با ايشان همراه بود و عذر راى اعتماد نياوردن هم در بين نبود). آقاى معين هم در هشت سال وزارتشان حتى كوچك ترين قدمى براى احقاق حق نابجاى رانده شدگان، «پاكسازى شدن» برنداشتند. چه ضمانتى هست كه اگر انتخاب شوند، پس از اين همه سال تحمل، حقوق پايمال شده ما را با ما بازگردانند. داير كردن تمام تشريفاتى «معاون حقوق بشر» فقط يك شوى تبليغاتى است و «اعتمادى» برنمى انگيزد. حرف ما اين است، اگر مى خواهيد «اعتماد» را بازسازى كنيد و گره از كار فروبسته بگشاييد، حرف هاى كلى و بى در و پيكر نزنيد، حرف هايى كه براى شما تعهدى ايجاد نمى كند. حرف هاى روشن و صريح و «تعهدآور» بزنيد. به ما بباورانيد كه اگر سنبه پر زور شد، باز ما تنها نمى مانيم و باز شما بنا به آن «مصلحت» خودتان مست طرف ديوار نمى شويد. در اين صورت ما آماده ايم با شما ائتلاف كنيم و به اين «ائتلاف» (نه فقط به «شما»، به اين «ائتلاف») راى بدهيم. همين و والسلام.
* روزنامه شرق موضوع اين مقاله را به بحث مى گذارد و آماده چاپ نظرات موافق و مخالف درباره آن است.

   پايان خبر

تماس با ما | درباره ما | وب لاگ ما | [mail dot emrooz at gmail dot com]
Sitemap