گمان مبر كه به پايان رسيد كار مغان..... هزار باده ناخورده در رگ تاك است


اخبار روز  

معرفي سايت
کليپ «دوباره مي‌سازمت وطن»...ستاد نسیم

پایگاه خبری ستاد انتخاباتی دکتر مصطفی معین

وبلاگ شخصی دکتر معین

انجمن دفاع از حقوق زندانیان

سایت رسمی دکتر سروش

پایگاه خبری رویداد

سایت رسمی دکتر کدیور

پایگاه اطلاع رسانی خانه احزاب ايران

سایت مشترک عطاالله مهاجرانی وجمیله کدیور

روزنامه اقبال

انجمن صنفي روزنامه‌نگاران ایران

نسیم؛نسل سومی های یاور معین

سایت اندیشه وران کرد

پایگاه خبری میزان

وبنوشته های سیدمحمدعلی ابطحی

روزنامه اینتر نتی روز

کاریکاتورهای هادی حیدری

پرشین نیوز

روزنامه ایران

از این روزها ...وبسایت شخصی سعید شریعتی

وبلاگ گروهی جمعی از زنان اصلاح طلب

روزنامه اینترنتی ایران ما

ایسنا... خبرگزاری دانشجویان ایران

روزنامه اطلاعات

هفته نامه سیروان

روزنامه شرق

سایت رسمی عمادالدین باقی

خبرگزاری کار ایران

وبلاگ اختصاصی احمد شیرزاد

وبلاگ مهر...وبنوشته های علی مزروعی

خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران

پایگاه خبری تبریز نیوز

پایگاه خبری نثرما(اصفهان)

خبرگزاری میراث فرهنگی

سینا خبرگزاری جامعه جوانان ایرانی

پایگاه خبری خلیج فارس

روزنامه همبستگی

روزنامه اعتماد

روزنامه آفتاب یزد

جستجو
   
مقالات

  سخنان آقاي جنتي ...؟!


  جبهه مخالفان دولت احمدي نژاد


  نتیجه اجلاس شورای حکام؛فرصت یاپیروزی


  حقوق بشر؛ تهديد يا فرصت؟


  گزارش از سفر سه روزه خاتمی به اسپانیا


  رود جاري مشاركت


  مسأله بنزين


  خاتمي، سرمايه ملي


  دوپينگ متافيزيكي!


  25 نوامبر، روز جهاني نفي خشونت عليه زنان


تريبون

  انتخابات خبرگان؛ نشانگرها و شاخص ها


  ماجراي جالب قبولي دختر خاتمي در دانشگاه


  منش خاتمي و منش حريفان


  سياست خارجي و معيشت مردم


  سونامي يا توفان در يك فنجان چاي


  جاي خالي «راديو مشاركت» در عرصه رسانه‌اي


  متن كامل سخنراني و پرسش و پاسخ خاتمي در بيروت


  «توهين» چيست، مرجع تشخيص آن كيست؟


  مجيد تهرانيان:تجدد، بايد از درون سنت برخيزد


  نظاميان، پشت خاکريز عدالت


 

   تاريخ و زمان ورود خبر : 09:30:23 - 12/9/84
متن كامل سخنراني و پرسش و پاسخ خاتمي در بيروت Print This Page!!!

ايسنا :دهمين همايش ساليانه "سخن برابر" (كلمه سواء ) روز گذشته (پنجشنبه) با حضور الاسلام سيد محمد خاتمي، رييس جمهور پيشين كشورمان در شهر بيروت، پايتخت لبنان گشايش يافت.
اين همايش طي روزهاي پنجشنبه، جمعه و شنبه در تالار يونسكو شهر بيروت و با حضور جمعي از وزيران، نمايندگان مجلس و شخصيت‌هاي مذهبي، سياسي و اجتماعي لبنان برگزار مي‌شود. علاوه بر حضور نمايندگان موسسه‌هاي امام صدر در لبنان ، پيام‌هاي مفتي اهل سنت، رهبر مذهبي مسيحيان ماروني و نايب رييس مجلس اعلاي شيعه لبنان در اين همايش قرايت خواهد شد.
در پاويون دولتي فرودگاه لبنان كه مختص به مقامات رسمي است، نمايندگان رئيس‌جمهور، نخست وزير، رئيس‌مجلس لبنان، خانواده امام موسي‌صدر، نمايندگان احزاب لبنان و هم‌چنين نمايندگان روساي طوايف لبناني، نماينده ويژه‌ي سيدحسن نصرالله دبيركل حزب‌الله لبنان، نماينده ويژه نبيه‌بري رئيس‌ جنبش امل لبنان و نمايندگاني از پارلمان لبنان، اعضاي كميته پيگيري قضيه امام موسي‌صدر و لبناني‌ها براي استقبال از رئيس‌جمهور سابق ايران به فرودگاه آمده بودند.
به گزارش موسسه تحقيقاتي امام موسي صدر، در نشست صبح روز گذشته اين همايش سيد محمد خاتمي سخنراني كرد و موضوع‌هايي مانند گفت‌وگوي اسلام و مسيحيت، خانواده، حقوق انسان و هويت فرهنگي وي، جامعه مقاوم و گفت‌وگوي تمدن‌ها مطرح شد. در حاشيه اين نشست نمايشگاه عكسي از امام موسي صدر برپا شده است.
به گزارش موسسه فرهنگي - تحقيقاتي امام موسي صدر متن كامل سخنراني حجت الاسلام والمسلمين سيد محمد خاتمي، رييس جمهور پيشين كشورمان در اين همايش به شرح زير است:
«در مجلس با شكوهي كه به نام عالم ديني بزرگ و زمان شناس و روشن بين، حضرت امام موسي صدر برپا شده است بايد از دين سخن گفت؛ ديني كه رهاننده آدمي از جهل و خشونت و بيداد است. همان كه امام موسي صدر زندگي خود را وقف آن كرده بود. او پيشواي شيعيان لبنان بود، اما براي پيروان همه اديان و مذاهب پدري مهربان و معلمي دلسوز بود. او لبنان سرافراز را آرام، آزاد، مستقل و پيشرو مي خواست و مسلمان و مسيحي و درزي و شيعه و سني را در كنار هم و برخوردار از همه مواهبي كه خداوند براي بندگان خود آفريده است؛ و همه را شايسته برخورداري از اين آن مي‌دانست. انديشه بلند و روح لطيف امام موسي صدر از مرزبندي‌هاي ظاهري و صف‌بندي‌هاي تصنعي سياسي و قومي فراتر مي رفت و به نام اسلام روشنگر، همه انسانها را آزاد و عزيز مي‌خواست.
امروز گرچه امام موسي صدر در ميان ما نيست، ولي انديشه و مرام او برانگيزاننده هر انسان آزاد لبناني است و در مقاومت دلير لبنان و در جان آنان كه سربلندي لبنان عزيز را مي‌خواهند و نسبت به توطئه‌هايي كه استقلال و سرافرازي لبنان را تهديد مي‌كند، زنده و جاري است. ما هنوز هم منتظر بازگشت آن عزيز هستيم كه در اين زمان سخت به او نيازمنديم.
قدمت دين به قدمت وجود آدمي است و همين امر نشانه فطري بودن و ريشه داري دين در ذات آدمي است. دين آفريننده تمدن‌ها و فرهنگ‌هاست و حتي در دوران ما، تمدن جديد كه با جدايي از سنت شكل گرفت، به شدت مرهون فرهنگ ديني است و چه كسي است كه ميراث پرشكوه مسيحيت را در گوشه، گوشه همين تمدن جديد نبيند. هر چند كه بنيانگذاران و مفسران اين تمدن آن را غير ديني به حساب آوردند و به ديني بودن خود اعتراف نكنند و شايد مهمترين تفاوت دنياي جديد، گذشته در اين است كه تمدنها و فرهنگهاي پيشين همگي ديني بودند و به ديني بودن خود معترف.
دين در همه حال و همه جا معارضان سرسختي داشته است و دين ستيزي نيز مانند خود دين سابقه‌اي بلند دارد. البته در گذشته، ستيز با دين نيز از موضع دين بود و ديني در برابر دين ديگر به معارضه بر مي‌خاست و دينداران مورد تهاجم نيز مي‌كوشيدند تا از دين خود دفاع كنند. علاوه بر جنگ‌هاي ديني در تاريخ، انديشه بشري نيز رشد و تحول خود را بيش از هر چيز مرهون منازعات فكري ديني است.
در دوران جديد اما، همانگونه كه شكل و محتواي زندگي با گذشته تغيير كرده است، نوع ستيز با دين نيز تفاوت كرده است. جنگهايي كه امروز رخ مي‌دهد، انديشه‌ها يا پندارهايي كه به ايدئولوژي تبديل مي‌شوند و با سلاح تعصب به ستيزه با يكديگر بر مي‌خيزند، جهاني متفاوت از جهان گذشته را آفريده‌اند. منازعاتي كه در حوزه فكري رخ داده است منجر به پيدايش نوع جديدي از كلام (Theology) شده است كه موضوع، مسائل، روش و حتي در بسياري از موارد هدف و غايت آن با كلام قديم تفاوت دارد.
پرسش اساسي اين است كه آيا ادعاي پيشوايان فكري دين ستيز يا دين گريز تمدن جديد در قرن هجدهم و پيش و پس از آن كه مدعي بودند دوران دين به سر آمده درست است؟ آيا تقسيم بندي معروف آگوست كنت (August Cont) كه زندگي بشر را به سه دوره ديني، فلسفي و علمي تقسيم مي كرد و مهمترين شاخصه دوران مدرن را علمي بودن آن مي‌دانست تقسيم صحيحي است؟
صرف نظر از مباحثي كه در فلسفه علم مطرح است و بينش افرادي چون آگوست كنت را درباره علم، سطحي به حساب مي‌آورد و علاوه بر مباحث گسترده فلسفي كه پيرامون اين تقسيم‌بندي و نظرات فيلسوفان پيشين عرب و رد و نقد آنها وجود دارد، عالم واقع نيز درس‌هاي بزرگي به ما مي آموزد.
بنا بود علم جديد، بدون كمك وحي و عقل متافيزيكي همه مشكلات بشر را حل كند. بنا بود بهشت موعود اديان توسط انسان سود انديش (Utilitarianist) و ظاهربين بر روي زمين برپا شود. بنا بود با سرپنجه علم گره‌هاي آزاردهنده زندگي گشوده شود و نبايد از نظر دور داشت كه پيشرفت‌هاي شگفت انگيزي نيز در سايه تمدن جديد پديد آمد. ولي آيا بشر امروز با مشكلاتي به مراتب بزرگ‌تر از مشكلات گذشته مواجه نشده است؟ آيا جنگها و ويراني‌هاي مادي و معنوي ناشي از آن در دوران جديد قابل مقايسه با درگيريهاي دوران قبل است؟ آيا دلهره‌اي كه بر بشر امروز حاكم است و ناامني تباه كننده زندگي در شرق و غرب و شمال و جنوب عالم، ويرانگرتر از اضطرابات و ناامني‌هاي بشر گذشته نيست؟
نمي‌توان و نبايد با نگاه سطحي در برابر پيشرفتهاي محيرالعقول علم تجربي و تكنولوژي غول آساي روزگارمان مبهوت شد و چشم بر مصيبت‌هايي كه در دنياي به هم پيوسته امروز آثار تلخ و جانكاهي را بر جاي مي‌گذارد بست.
اجازه بدهيد يكي از وجوه بارز زندگي در دوران جديد را از زبان كسي كه او را حجت موجه عقلانيت غرب خوانده‌اند بيان كنم. از نيچه، فيلسوف پرآوازه آلماني.
او در كتاب خود «دانش طربناك (Die Frohliche Wissen – Schaft) يا (The Joyous of the Gay Science)» به نقل از ديوانه‌اي مي نويسد كه در روز روشن فانوسي در دست در بازار مي‌دود و فرياد مي‌زند كه «خدا را مي‌جويم» و در پرسش سخره آميز مردمان كه مي‌پرسند مگر خدا گم شده يا به سفر رفته، فرياد مي‌زند:
مي پرسيد خدا كجا رفته است؟ به شما خواهم گفت. ما، من و شما، او را كشتيم ... ما قاتلان، سرآمد همه قاتلان، چگونه خويشتن را تسلي دهيم. آنكه را جهان تاكنون مقدس تر و نيرومند تر از او به خود نديده است، زير ضربات خنجرهاي خود گرفتيم. كيست كه اين خود را پاك كند؟ به چه آبي خويشتن را بشوييم؟ هرگز واقعه‌اي به اين عظمت نبوده است.
گرچه داوري نهايي درباره نيچه، اين نابغه ناآرام و آشفته فكر دشوار است، ولي هر چه باشد اين فراز از انديشه نيچه در واقع تمثيلي است از جهان مدرن كه در آن انسان ايمان خود را به خدا از دست داده است و روح تمدن جديد روح بي‌خدايي است. هر چند كه انسانهاي متمدن ممكن است شخصا صاحب ايمان باشند، چنانكه هنوز هم كليساها و معابد در غرب از رونق نيفتاده است، ولي چراغ ايمان به غيب و مدد جستن از فيض روح القدس در متن تمدن جديد فرو مرده است. تمدن مدرن غرب تهي از نور مراد اين فيلسوف هر چه باشد اما، اولا نمي‌توان از حقيقتي كه در دل اين تمثيل، كه با هنرمندي در تعريف تمدن جديد بيان شده است رويگردان شد. ثانيا راه درماني كه او براي بيماري غيبت خدا از متن تمدن جديد معرفي مي‌كند خود بيمار است و به بن بست تأسف باري مي‌رسد.
نيچه مي‌گويد: انسان مأيوس و وامانده در جهاني كه در آن از خدا چيزي نيست، بايد همه ارزشها را از نو ارزيابي كند و از نو بيافريند. بايد دلير باشد و خطر كند و دل به دريا بزند و سرشار از نشئه حيات اين دنيا زندگي كند. بايد هر مانعي را از سر راه نيرو و نشاط زندگي بردارد. بايد بشود هر آنچه حقيقتا هست.
او حيات را بزرگترين مايه آدمي مي‌داند، ولي حيات با اين همه ارزش غايت و هدف نيست، بلكه وسيله است در دست اراده‌اي كه معطوف به قدرت است:
Derwille zur macht يا The will to power
انسان با اهميت دادن به حيات و با تقويت ارائه معطوف به قدرت بايد «ابر مرد» شود، نيچه كه خود برآمده از متن تمدن جديد بود در دامي افتاد كه پيشينيان او افتادند و علم را نه وسيله كشف حقيقت، بلكه ابزار قدرت و توانستن تعريف كردند و آنرا نه براي تفسير عالم، كه براي تغيير آن به كار گرفتند. او نيز اراده معطوف به حقيقت را افسانه و دروغ دانست و آن را با اراده معطوف به قدرت جايگزين كرد و خواست جاي خالي خدا را در نظام دنيوي با انسان پر كند و ديري نپاييد كه در كشور زادگاهش- آلمان- ابر مرد، در چهره هيتلر و اراده معطوف به قدرت در هيبت «نازيسم» ظهور كرد و جهان را به خاك و خون كشاند تا براي خود فضاي «حياتي» باز كند و شگفت اينكه در نظام ناسيونال سوسياليسم آلماني، يهوديان بيش از ديگران مورد تحقير و آزار قرار گرفتند و بعد كه اراده معطوف به قدرت از هيتلر به نيروهايي منتقل شد كه در جنگ جهاني دوم پيروز شده بودند، به جاي اينكه نازيسم و فاشيسم را از ميان بردارند، آن را از صحنه حيات ملي خود به عرصه بين المللي منتقل كردند و از جمله همت و اراده خود را معطوف به فاجعه‌اي بزرگ كردند كه طي آن مردم مظلوم خاورميانه و در رأس آنان ملت عزيز فلسطين مي‌بايست تاوان «آنتي سميتيزم» و يهودي ستيزي غربيان را بپردازند و اين در حالي است كه از زمان پيدايش اسلام تاكنون نه تنها در ميان جوامع مسلمان شاهد ستيز با پيروان اديان ديگر نبوده ايم، از جمله اينكه قرنها يهوديان و مسيحيان و مسلمانان در فلسطين همزيستي مسلمت آميز و سرنوشت مشترك را تجربه كرده بودند و اگر احيانا حكومتهاي فاسد و جباري نيز به انگيزه‌هاي غيرديني يا در اثر القاء ذهنيت نادرست از سوي صاحبان تعصب بر ديگران سخت گرفته‌اند، دامن مردم مسلمان از دشمني با ديگر اديان پاك است و هم اكنون هم اگر ملت فلسطين به خود رها شوند، مسلمانان و مسيحيان و يهوديان مي‌توانند آزاد در فلسطين در كنار يكديگر به سربرند.
گرچه تمدن غرب به نحوي از غيب روي گردانده است، ولي در دوران جديد نيز تاريخ، فارغ از جنگها و درگيريهايي كه الهام گرفته از انگيزه‌هاي ديني است، نبوده است. صرف نظر از اينكه استعمارگران و سلطه طلبان در مستعمرات و در كشورهايي كه مورد تهاجمشان قرار گرفته است با مقاومت‌هايي روبرو شده‌اند كه از سرچشمه ايمان ديني مردم سيراب شده، در بسياري از نقاط در زماني نه چندان دور از سلطه استعمار شاهد منازعات خونين و ويرانگر بوده‌ايم كه هر دو طرف، يا يك طرف آن، با انگيزة ديني به ميدان آمده اند.
الجزاير سالها در كابوس خونيني غوطه ور بود كه در آن بنيادگرايان ديني در يك سو و ارتش و نيروهاي سياسي و اقتصادي سكولار از سوي ديگر به جان هم افتاده بودند و در مقياس كوچكتر، همين پديده را در خاورميانه و شمال آفريقا و خيلي جاهاي ديگر مي بينيم و حتي در تركيه كه فرض مي شد كه در آن محيط امني براي غربگرايي و عرفي گري (سكولاريسم) فراهم آمده است.
اما اين پديده اختصاص به جهان اسلام و كشورهاي غيرعربي نداشت. در غرب نيز حق ستيزه جويي ديني دردسر ساز بوده است. حقّي كه به نجات دادن ايمان سنتي از تجاوزهاي مردم سالاري عرفي گره خورده است.
به همين دلايل بود كه حدود يك قرن بعد از نيچه كه اعلام مي‌كرد ايمان ديني در تمدن غرب مرده است، متفكران و تحليلگراني از «انتقام» خدا سخن گفتند كه دست او از آستين مؤمنان تحقير شده و متعصب در آمده است، در حاليكه واقعيت امر ديگري است.
من مي خواهم از اين بحث دراز دامن، چنين نتيجه بگيرم كه آنچه پيش آمده، نتيجه رويگرداني دوران از خدا است. وقتي خدا در ذهن و محاسبات آدمي غايب شد، عشق و عدالت نيز از ميان مي رود و بشر براي رهايي از اين مصيبت راهي جز بازگشت به خدا و زنده كردن چراغ ايمان در دل خود و در متن جوامع خود ندارد. اما اين سخن نه به معني دعوت به بازگشت به گذشته و احياء روشها و نظامات غير انساني به نام دين است و از ياد نبريم كه يكي از بزرگترين عوامل رويگرداني بشر متجدد از دين ناراستي ها و نارواييهايي بوده است كه به نام دين بر بشر تحميل شده است. سكولاريسم كه مختص تاريخ غرب است، زاده طبيعي و معلول بدبيني و بداخلاقي به نام دين در دوران ماقبل تجدد است.
وقتي من اينجا از دين سخن مي‌گويم به هيچ وجه، هم سخن با مرتجعان كج انديش نيستم كه دين را فقط در ظواهر مي بينند كه بخش عمده آن نيز ناشي از برداشتهاي غلط از دين يا عادتهايي است كه از گذشته به ارث رسيده و اينك رنگ تقدس و جاودانگي گرفته است. مراد من از دين، رفتارهاي خشن و غير متمدنانه اي نيست كه به نام دين با هر چه نو وپيشرو است مخالف است و جهاد را در آدم كشي و ترور و ايمان را در خاموش كردن چراغ عقل و تقوي را در محروم كردن زن از همه حقوق خويش و زهد را در مقابله با علم و پيشرفت مي داند.
بشر نيازمند دين است و رسالت دين هدايت آدمي است. دين هيچ گاه جاي عقل بشري را براي راه بردن زندگي نگرفته است، بلكه بر اهميت تدبر و تعقل تأكيد كرده است و انسان را آزاده، خردمند و عزيز خواسته است. دين راستين جهت زندگي را معين مي كند. زندگي كه در متن همين طبيعت بايد جريان يابد، ولي انسان را بزرگتر از همه طبيعت مي داند و طبيعت را مسخّر انسان، اما اين تسخير به معني هم نفسي با عالمي است كه در تسبيح دائم ذات حق است، نه تصرف بي رويه در آن كه آثار سوء آن امروز دامن بشر را گرفته است. انسان برتر از طبيعت است، نه تنها به خاطر برخورداري از عقل، بلكه در پرتو موهبت عشق كه حتي فرشتگان نيز از آن محروم اند.
ايماني كه از آن سخن مي گويم، ايماني است كه مي‌تواند آدمي را از دلهرة پرتاب شدگي به متن وجود بي انتها رهايي بخشد و ايماني كه صاحب خود را از آفت ويرانگر اندوه و ترس پاك مي كند.
ايماني كه ميان شهر خدايي آگوستين قديس و شهر دنياي مدرن پيوند ايجاد مي‌كند تا مردم آن، مردم سالاري، معنويت و عدالت و برخورداري را با هم تقسيم كند.
زمان ما براي رهايي نيازمند دين است، ديني كه علاوه بر خدا، به عدالت، آزادي و حقوق انسان مؤمن باشد و به فقر و جهل و جنگ و ترور و تحقير انسان كافر.»
همچنين سيد محمد خاتمي در كنفانس خبري در لبنان با تاكيد بر اينكه ايران ثبات كامل درعراق را خواستار است اظهار داشت:« من به عنوان رييس جمهور سابق ايران مي‌توانم بگويم كه جمهوري اسلامي ثبات و امنيت در عراق را خواستار است.»
به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، روزنامه‌ي ديلي استار چاپ بيروت، با انتشار اين خبر به نقل از حجت الاسلام والمسلمين سيد محمد خاتمي، رييس جمهور سابق ايران كه طي سفر به لبنان در كنفرانس خبري صحبت كرد، افزود: « بگذاريد آرزوي محال براي بازگشت آمريكايي‌ها به مسير منطق را داشته باشيم.»
خاتمي در پاسخ به سوالي در خصوص گزارش‌هاي اخير مربوط به تماس آمريكايي‌ها با ايرانيان برسر عراق با اظهار اينكه اطلاع دقيقي از اين مساله ندارد، افزود:« اما در صورت روي دادن چنين امري كسي نبايد متعجب شود.»
رييس جمهور سابق ايران گفت:« دولت كنوني از صحت و سقم چنين تماس‌هايي آگاه‌تر است و بنابراين قادر است در خصوص آنچه بايد انجام شود تصميم‌گيري كند.»
خاتمي اظهار داشت:« افرادي در ايران و آمريكا هستند كه نمي‌خواهند دو كشور روابطشان را بهبود بخشند.»
وي افزود:« تعدي مستمر آمريكا طي نيم قرن اخير عدم اعتماد عميقي را در ميان ايراني‌ها نسبت به سياست‌هاي آمريكا ايجاد كرده است.»
خاتمي اظهار داشت:« من نتيجه‌گيري مي‌كنم كه اعتمادي به جناح فعلي سياستمداران در دولت آمريكا براي بهبود در روابط دو كشور وجود ندارد.»
وي در بخش ديگري از سخنانش در پاسخ به سوالي تاكيد كرد:« هيچ ايراني رخ دادن هيچ گونه آسيبي را براي ملتي ديگر خواستار نيست.»
رييس جمهور سابق ايران گفت:« در حالي كه نظريه‌ي نابودي يك ملت غير قابل پذيرش است، وقتي كه با نيم قرن كه طي آن فلسطيني‌ها از حقوق طبيعي‌شان محروم شده‌اند، روبرو مي‌شويم چه مي‌توان گفت يا انجام داد؟»
اين روزنامه‌ به نقل از وي ادامه داد كه جنگ به رهبري آمريكا‏، عراق را به پايگاهي براي صدور گروه‌هاي افراطي و تروريستي تبديل كرده است.
خاتمي در پاسخ به سوالي در خصوص موضع‌اش درقبال برنامه‌ي هسته‌يي ايران گفت:« معتقدم كه تحت دوره‌ي ( اختيار) ما ايران يكي از منطقي‌ترين سياست‌ها را در رويارويي با پرونده‌ي هسته‌يي پذيرفت.»
خاتمي افزود كه روابط نزديك ميان ايران و آژانس بين‌المللي انرژي اتمي در نهايت منجر به آن خواهد شد كه اتحاديه‌ي اروپا به گفت‌وگو با جمهوري اسلامي درباره‌ي برنامه‌ي هسته‌يي‌اش ادامه دهد.
رييس جمهور سابق ايران پيش از اين كنفرانس خبري در افتتاحيه‌ي كنفرانس سه روزه‌ي تحولات بشري در مركز امام موسي صدر در ساختمان يونسكو در بيروت شركت كرد. جلسات اين كنفرانس تا فردا ادامه خواهد داشت.


   پايان خبر

تماس با ما | درباره ما | وب لاگ ما | [mail dot emrooz at gmail dot com]
Sitemap